Her zamana taşıdım onu, onun beni taşıyıp taşımadığını bilmeden. Bir gün "ben de..." diyince dünyalar benim oldu.
Dostum değil, arkadaşım hiç değildi, belki bir kız kardeş böyle olabilirdi…
15’lerin hayalleri birer birer gerçek olmaya ve hesapta olmayanlarla karşılaşmaya başlarken hep yanımda onu aradım. “Biliyo musun, bu gün ne oldu?” demek ya da söylemeden anlamasını beklemek ne kıymetliymiş dedim her seferinde.
Bir gün her şeyin düzeleceğinden emindim, hayat böyle bir şey olmalıydı.
Dün ona da dedim: Hayatıma güneş açtı...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder