Ondan öğrendim yine: “çocuklar anne ya da babalarını seçerek gelirlermiş dünyaya” dedi, dahasını sonra anlatacakmış.
Sonra diğeri dedi ki: “Çok güçlüsün… hayata sağlam basıyorsun”
Bu günü yanlarında geçirip sırtımı yaslamak istedim onlara. Bir de diğerlerine “şimdi siz beni beklemeyin, ben toparladığım yerden devam edeceğim” demek.
İnsan hayatının önemli dönüm noktalarının eşiğinde iyice bir hayat muhasebesine soyunuyor ya, işte ben de tam ordayım.
Bana gelip “evet, doğru yoldasın, devam et” demelerini bekliyorum. Ve diyorlar, yazıyorlar…
Kamburumu düzeltiyorum yeniden.
Olsundu, fark etmezdi.. Hayatımdalar ya, buna da şükürdü!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder