Geleceğini bir akşam iş çıkışında haber aldım. Önce inanamadım, evet 20'lerin sonlarındaydık ama o kadar sonlarında mıydık? "Sister"da çok emin değildi, o yüzden sadece fısıldadı. Birkaç ay kendimize söylemekten çekindik geleceğini hani çok isteyince olmaz diye öğretmişlerdi ya bize... Cumartesi buluşmalarında hep ondan konuşmak istedik, lafı döndürdük dolaştırdık ona getirdik.
Bir gün dayanamayıp o pembe ayakkabıları gördüğümde, tamam dedim artık bir teyze gibi hareket etmeli ve hazırlanmalısın gelişine. Hayatımızın o gelmeden nasıl olduğunu ona anlatmak yerine herşeyi onunla yaşamaya başladık. İlk bekarlığa vedası, ilk Çeşme tatili, ilk kınası... şanslıyım ki hep benimkiler oldu.
Aylardır yolunu gözlediğimiz Duru'muzla cumartesi günü tanıştık; evet o teyzen bendim seni yerinde rahat bırakmayan dedim içimden. Ama bakmadan, bakmaya kıyamadan...
Kuzum, hayatımıza hoşgeldin!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder